Skleroterapia to metoda polegająca na podaniu do światła żylaka specjalnego środka /sklerosantu/, który powoduje uszkodzenie ściany żylaka i jego zarośnięcie. Użyty sklerosant może być w postaci płynu oraz tzw.piany. W gabinecie DuoMed używana jest wyłącznie piana.Najlepsze efekty i najmniej powikłań daje  zastosowanie wyizolowanych gazów (CO+O2)do tworzenia piany -taką piane stosuję od ponad roku.
W celu uwidocznienia chorej żyły używa się specjalnych urządzeń. Małe żyłki uwidacznia się za pomocą podświetlacza, natomiast większe żyły kontroluje się za pomocą USG Doppler. Aparat USG jest niezbędny do oceny wydolności żył oraz do kontroli procesu podawania leku .

Skleroterapię stosuje się również w żylakach odbytu oraz warg sromowychżylaków odbytu  z zastosowaniem specjalnego rektoskopu zabiegowego z torem wizyjnym.

Od początku 2016 roku wykonuję skleroterapię nową techniką wykorzystując własne doświadczenie i wiedzę związaną z tym procesem.

 - Skleroterapię wykonuję odgłowowo, to znaczy, że w pierszej kolejności ostrzykuje miejsca tzw przecieku: są to ujścia żyły odpiszczelowej odstrzałkowej a także zidententifikowane żyły przeszywające czyli tzw.perforatory.

 - Zanim podam sklerosant do ujścia chorej żyły, ostrzykuję jej okolicę specjalnym płynem tzw TLA roztwór wg Kleina, wykonując tzw tumenescencję.

Taki roztwór jest znany w technice laserowej, ale zastosowany w skleroterapii również zdecydowanie wpływa na wyniki zabiegu.

Zwrot tumescencja odnosi się do wywołania miejscowego obrzęku, który uciskając na żyłę pozwala na lepszą penetrację sklerosantu oraz daje inne korzyści.

Te dwa elementy sprawiły, że wyniki zabiegu są zdecydowanie lepsze w porównaniu do zabiegów wykonywanych przed rokiem 2016.

Mniej jest przebarwień i zdecydowanie mniej nawrotów.

Historia

Poza technikami typowo chirurgicznymi skutecznym sposobem leczenia niewydolnych żył powierzchownych oraz perforatorów jest skleroterapia. Terapeutyczne podstawy sklerotyzacji powstały w Lyonie w 1984 roku za sprawą Josepha-Pierre?a Eleonora.

Do powstania współczesnej techniki przyczynił się Paul Lisner. Techniki aktualnie stosowane opierają się na podstawie doświadczeń Monfrex, Tessari?ego oraz Woltmana. Metoda jest mało inwazyjna, polega na podaniu środka obliterującego w postaci płynu lub specjalnie spreparowanej piany do światła niewydolnego naczynia.

Niezbędny do zabiegu jest aparat USG. Przy jego pomocy wykonuje się wkłucie igły doniewydolnego pnia żylnego oraz kontroluje się przebieg rozprzestrzeniania się piany. Piana może być podana do niewydolnej żyły odpiszczelowej, do niewydolnej żyły odstrzałkowej, do ich niewydolnych bocznic oraz do niewydolnych żył przeszywających. Lek podany do światła naczynia powoduje denaturację śródbłonka oraz skutecznie wypycha krew z naczynia. W wyniku uszkodzenia śródbłonka powstaje zakrzep określany terminem ?sclerous? co ma oznaczać iż bardzo mocno związany jest z uszkodzonym przez sklerozant fragmentem żyły. Z czasem zakrzep przerasta tkanką łączną co powoduje zwłóknienie i zamknięcie chorego naczynia żylnego. Skuteczność skleroterapii może być osłabiona w wyniku fibrynolizy. Aktywność fibrynolityczna żyły odpiszczelowej odpowiada aktywności fibrynolitycznej żył głębokich i z wiekiem się zmniejsza.

Niepowodzenia skleroterapii

O niepowodzeniach w skleroterapii pisze się rzadko, raczej ogólnikowo.

Rodzaje niepowodzeń, które wymieniane są w piśmiennictwie to:

? zakrzepica żył głębokich,

? martwica miejscowa skóry lub większych obszarów kończyny dolnej,

? zatorowość płucna,

? rekanalizacja żyły odpiszczelowej,

? nawroty żylaków,

? przebarwienia,

? objawy neurologiczne,

? alergia,

? zapalenie miejscowe żył powierzchownych.

Metoda skleroterapii z definicji jest znana dość długo.Badania nad patofizjologią prowadzone na świecie  pozwoliły na wypracowanie metodyki  ,która zapewnia dużą  skuteczność z jednoczesnym zminimalizowaniem objawów ubocznych zabiegu.Śledząc literaturę ,uczestnicząc w warsztatach w uznanych ośrodkach na świecie (dr.V Cavezzi) ,a także obserwując własne doświadczenia wprowadziłem wiele elementów nowych do zabiegu skleroterapii w celu doskonalenia metody.

Więc co nowego :

1/Wprowadzenie tumescencji istotnie wpłynęło na efektywność zabiegu.

2/Skleroterapia igłowa odgłowowa ,w celu redukcji nawrotów z tzw żyły dodatkowej

3/Zastosowanie wyizolowanych gazów CO2 i O2  z pominięciem azotu zawartego w powietrzu do preparowania  piany ,pozwoliło uzyskanie lepszej ,skuteczniejszej struktury preparatu oraz wyeliminowanie objawów ubocznych  ,które czasami występowały takich jak ;zaburzenia widzenia ,drapanie w gardle ,kaszel a. także przebarwień

4/Zastosowanie specjalnego cewnika w celu skuteczniejszego zabiegu  w żyłach o większej średnicy

5/Zastosowanie innego środka na tzw pajączki

Dlaczego metoda skleroterapii jest rozwijana i unowocześniana -dlatego ,że jest to najtańsza ze znanych metod służych likwidacji żylaków.

Kompresjoterapia w skleroterapii

W oparciu o własne doświadczenie oraz posiadaną wiedzę jestem zdania, że krótka kompresoterapia jest pozbawiona sensu. Kompresoterapia ma za zadanie nie dopuścić do napływu krwi do uszkodzonej żyły w wyniku działania sklerosantu.
Skrócenie ucisku spowoduje napływ krwi do żyły i w wyniku tego nasili zgrubienia i procesy zapalne. Organizm będzie musiał "wyeleminować " nie tylko uszkodzona żyłę ale również skrzepy powstałe w wyniku napływu krwi.
Następstwem takiego działania jest rekanalizacja żyły i dość szybki nawrót żylaków.
Sklerosant działa mniej intensywnie niż laser na żyłę więc uszkodzenie żyły jest zdecydowanie słabsze niż wysoka temperatura.
Należy zachować określone procedury, do którech należy m.innymi właściwa kompresjoterapia.
Różnica między skleroterapią a laserem polega jedynie na cenie/laser jest zdecydowanie droższy/, a skuteczność jest taka sama.